「ブラック企業」၏ သတိပေးချက် ၁၀ ခု

အလုပ်ကြော်ငြာနှင့် အင်တာဗျူးတွင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိနည်း

"ဘာဖြစ်လို့ အချိန်ပိုကြေးကို မရတာလဲ!"

ဗီယက်နမ်မှ Minh (၂၆ နှစ်) သည် ပထမဦးဆုံး လစာ ဖြတ်တောက်ချက်ကို မြင်သောည မိခင်တိုင်းပြည် သူ့သူငယ်ချင်းကို ပေးပို့သော မက်ဆေ့ချ်ပင် ဖြစ်သည်။ ၂၀၂၃ ခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် တိုကျိုရှိ အစားအစာ ထုတ်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အလုပ်ကြော်ငြာတွင် "မိသားစုကဲ့သို့ ၊ ပူးပေါင်းသောနေရာ" နှင့် "တက်ကြွမှု အဓိကထားသည့် ၊ ကြီးထွားနိုင်သောပတ်ဝန်းကျင်" ဟူ၍ ရေးထားသည်။ ဝင်ရောက်သောနေ့တွင် အကြီးအကဲ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက "ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက မိသားစုလိုပဲ။ အချိန်ပိုကလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကူညီတာပဲ" ဟု ပြောခဲ့သည်။ Minh သည် ပြုံးပြီး ညိတ်ခေါင်းခဲ့သည်။

ထိုစကားများ၏ အစစ်အမှန်အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်လ လစာ ဖြတ်တောက်ချက်ကို မြင်သောအခါ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ "မှန်းဆ အချိန်ပို ၄၅ နာရီ ပါဝင်ပြီး" ဟူသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းသာ ရှိပြီး နောက်ထပ် ပေးချေမှုမရှိပေ။ တကယ့်အချိန်ပိုမှာ တစ်လလျှင် နာရီ ၈၀ ကျော်ခဲ့သည်။

၄ လကြာပြီးနောက် Minh သည် အလုပ်တွင် မူးမြောင်ကျသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် "ခွင့်ယူလို့ မရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်နေတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဂျပန်သို့ လာရောက်ရသည့် ရည်မှန်းချက်နှင့် မိသားစုသို့ ငွေပို့ရမည့် ပန်းတိုင် — ၄ လအတွင်း အားလုံး ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။